همه ما در مقطعی از زندگیمان درد از دست دادن یک دوست یا فامیل و یا آشنا را دیده و چشیده ایم. به گذشته فکرکنید به وقتی که یکی از عزیزترین، عزیزان خود را از دست دادید، کسی که بی نهایت دوستش می داشتید، و درد دل مى کردید و با او راحت بودید، آیا با از دست دادن این (هم دل) احساس تنهایی نکردید؟ آیا احساس درد نکردید؟ بیقرار نشدید؟ گریه نکردید؟ ناراحت نشدید؟ آیا برای زنده نگهداشتن خاطره او مجلس نگرفتید؟ ایا سیاه نپوشیدید؟ آیا عکس او را چاپ نکردید؟ آیا خیرات نکردید؟ آیا هر سال به یاد او مجلس نگرفتید و یاد وخاطره او را زنده نکردید؟
جریحه دار شدن احساساتمان با این غم، قابل درک است و عکس العمل ما به این نوع مسائل طبیعی است. اما بعضی وقتها از ما دلیل میخواهند که چرا این عکس العمل ها را نشان میدهیم؟ درجواب باید بگوییم که چون به آن مرحوم (مادر، پدر، فامیل نزدیک و یا دوست) علاقه داشتیم. دوباره از ما می پرسند چرا این چنین عکس العملی را نشان دادیم؟ در جواب باید بگوییم که دلیل عکس العمل ما به خاطر وابستگی است که نسبت به او داشتیم و کمبودی که الان در زندگی احساس مى کنیم و به یاد کمکهایی که به ما کرده و آسایشی که در زمان حیات به ما داده و تعالیم و آموزشهایى که به ما یاد مى داد وما قدر نمى دانستیم.
انکار کردنی نیست که افراد مورد علاقه ما، جزئی از زندگی ما را تشکیل میدهند. آنها برای ما مهم هستند و به همین دلیل ما عکسشان را تابلو کرده و روی دیوار خانه مان آویزان میکنیم، ویا در کیف مان نگه میداریم، و یا بعنوان گردنبند دور گردنمان آویزان میکنیم.
حالا تصور کنید که به شما خبر دادن، یکی از اقوام درجه یک شما از دنیا رفته است وبعد از ساعتی هم می گویند یکی از دوستان مدرسه شما هم در تصادف جان داده. شما در این دو موقعیت برای کدام از این عزیزان بیشتر ابراز ناراحتی و حزن می کنید؟ یقینا برای کسی که بیشتردر سختیها به شما کمک کرده و زحمت کشیده و با شما وقت گذاشته و در تنهائی ها با شما بوده و محبت کرده.
حالا بیاییم ببینیم در زندگی همه ما چه کسی بیشتر فداکاری کرده و و ما را از گرداب بلاها و مشکلات نجات داده و دست ما را گرفته و راه صحیح و درست را به ما نشان داده و خیلی وقتها ما را از چاه بیرون کشیده و زخمهای ما را درمان کرده و دست نوزاش روی سر ما کشیده و ما را راهنمایی کرده. کسی که برای نجات ما خودش را قربانی کرده، کسی که با خون خودش زندگی ما را آبیاری کرد تا از گناه و فساد و بی بند باری دوری کنیم، کسی که بدن خودش را مقابل تیغ دشمنان قرار داد تا بدن ما در امان بماند.
حالا بگویید به نظر شما او کیست؟ شاید بگویید یکی از پیغمبران است، ولی در جواب باید بگویم که حتی پیغمبران هم بر او گریه کردند و محزون شدند!!؟
راهنمایی می کنم، او کسی است که نه فقط پیغمبران بلکه ملائک هم بر او گریه کردن، نه فقط ملائک بلکه انس و جن، هست و نیست بر او محزون شدند و گریستند.
بله درست است او فرزند پیغمبر خدا، پسر شیر خدا، گل حضرت زهرا سلام الله علیها امام حسین علیه السلام است. اوست که با دستان مهربانش دست ما را می گیرد و با آغوش باز ما را قبول می کند و مهربانتر از هر شخصی است که ما فکر می کنیم، کسی است که حتی به دشمنانش لطف و کرم دارد و آنها را ناامید نمی کند، کسی که در موقعیت نبود آب، ذخیره آب کاروان خویش را به دشمنان داد و آنها را سیراب کرد، نه فقط آنها را بلکه حیوانات آنان را هم سیراب کرد.
اما آنان در مقابل چه کردنند؟ یک به یک مردان این خانواده را کشتند و مانع رسیدن آب به این بزرگان شدند، تا این حد بگویم که حتی طفل شش ماهه این خانواده را با لب تشنه به شهادت رساندند.
روایت است از اهل بیت (علیهم السلام) که هیچ حادثه ای ویران کننده تر از شهادت امام حسین (علیه السلام) در تاریخ وجود نداشته.
بنا براین ما برای جلب اطمینان خاطر شما عزیزان نظرات مراجع و علماء جهان اسلامی را در رابطه با عزاداری و روشهای آن آشنا میسازیم. در میان فتواهایی که جمع آوری کرده ایم فتوای مراجع عالی مقام و والا هم درج شده است.
"پروردگارا شفاعت حضرت حسین (ع) را روزی که بر تو وارد می شوم نصیبم بگردان"
آرزوی موفقیت هر چه بیشتر شما را دارم
خدمتگذار، خدمتگذاران امام حسین (علیه السلام)
سید مصطفی فصیحی
