همه ما در مقطعی از زندگیمان درد از دست دادن یک دوست یا فامیل و یا آشنا را دیده و چشیده ایم. به گذشته فکرکنید به وقتی که یکی از عزیزترین، عزیزان خود را از دست دادید، کسی که بی نهایت دوستش می داشتید، و درد دل مى کردید و با او راحت بودید، آیا با از دست دادن این (هم دل) احساس تنهایی نکردید؟ آیا احساس درد نکردید؟ بیقرار نشدید؟ گریه نکردید؟ ناراحت نشدید؟ آیا برای زنده نگهداشتن خاطره او مجلس نگرفتید؟ ایا سیاه نپوشیدید؟ آیا عکس او را چاپ نکردید؟ آیا خیرات نکردید؟ آیا هر سال به یاد او مجلس نگرفتید و یاد وخاطره او را زنده نکردید؟

جریحه دار شدن احساساتمان با این غم، قابل درک است و عکس العمل ما به این نوع مسائل طبیعی است. اما بعضی وقتها از ما دلیل میخواهند که چرا این عکس العمل ها را نشان میدهیم؟ درجواب باید بگوییم که چون به آن مرحوم (مادر، پدر، فامیل نزدیک و یا دوست) علاقه داشتیم. دوباره از ما می پرسند چرا این چنین عکس العملی را نشان دادیم؟ در جواب باید بگوییم که دلیل عکس العمل ما به خاطر وابستگی است که نسبت به او داشتیم و کمبودی که الان در زندگی احساس مى کنیم و به یاد کمکهایی که به ما کرده و آسایشی که در زمان حیات به ما داده و تعالیم و آموزشهایى که به ما یاد مى داد وما قدر نمى دانستیم.