ادوارد گیبن (مورخ انگلیسی و نماینده مجلس)
"در یک عصر و زمان دور، صحنه غم انگیز و شهادت حسین، حتی بی تفاوت ترین خواننده را بیدار خواهد کرد."
(کتاب زوال و برافتادن امپراطوری رم، لندن ١٩١١، چاپ ٥ ص ٣٩١ و ٣٩٢)

دکتر ک. شل دراک
"همه دلاوران، مرد و زن، همه آگاه بودند که نیروی دشمن نه تنها آماده جنگ کردن بودند بلکه اماده کشتن بودند. آنها حتی از آب دادن به بچه ها در زیر آفتاب سوزان و روی شنهای گداخته خود داری کردند با این حال هیچ کس از یاران حسین برای یک لحظه هم که شده سست نشد. حسین همچنان به همراهی اندکی پیش رفت، نه برای جلال و شکوه، نه برای قدرت و ثروت، بلکه برای بزرگترین فداکاری، و فرد فردشان دلیرانه و بدون شانه خالی کردن با وجود بزرگترین نابرابری مقابله کردند."

انتون بارا (محقق مسیحی)
"هیچ حادثه ای چه در زمان کنونی و چه در گذشته در تاریخ بشر اتفاق نیفتاده، که توانسته باشد بیشتر از شهادت حسین در جنگ کربلا ناراحتى و تاسف و دلسوختکى ایجاد کند."
(کتاب حسین در نظر مسیحیت)

توماس کارلیل (تاریخ دان و مقاله نویس اسکاتلندی ١٨٨١ - ١٧٩٥)
"بهترین درسی که ما از حادثه غم انگیز کربلا میگیریم این است که حسین و همراهانش عقیده محکم به خدا داشتند. انها نشان دادند که شناخت حق و باطل به تعداد طرفداران نیست. حسین، با وجود اینکه کم طرفدار بود به پیروزی رسید و من را حیرت انداخت!"

چارلز دیکنز (رمان نویس انگلیسی ١٨٧٠ - ١٨١٢)
"اگر نبرد حسین برای رسیدن به آرزوهای دنیوی بوده... من نمی فهمم چرا حسین خواهر، همسر، و بچه هایش با خود برد. پس این ثابت میکند که فداکاری او فقط به خاطر اسلام بوده."

ایگنز گلد زیهر (خاورشناس مجارستانی ١٩٢١ - ١٨٥٠)
"گریه و عزادارى برای مصیبات و شکنجه های وارد شده برفامیل على (منظور حسین و اصحاب او می باشد)، و بر اصحابشان، چیزهائی است که راهیان باوفا حسین نمی توانند از ان دست بردارند."
(معرفی ایدئولوژی و قانون اسلامی، پرینستون، ١٩٨١، ص ١٧٩)

ادوارد جی. برون (پروفسور در دانشگاه کمبریج ١٩٢٦ – ١٨٦٢)
"...یادآوری از زمین خون آلود کربلا، آنجائی که نواده پیامبر خدا افتاد، ودر آنجا مصیبت دید و تشنگی کشید، و با بدنهای به قتل رسیده یاران رو برو شد، کافی است که از آن زمان تا حال عمیق ترین احساسات و غیر عقلانی ترین غم و تجلیل روحی را حتی در بی اشتیاق ترین و بی پرواترین افراد ایجاد کند تا حدی که درد، خطر، و مرگ ناچیز شمرده شود."
(کتاب تاریخی ایران، لندن، ١٩١٩ ص ٢٢٧)

رئیس جمهور هند دکتر ردها کریشنان (رئیس جمهور هند ١٩٦٢ – ١٩٦٧)، (١٩٧٥ – ١٨٨٨)
"اگر چه امام حسین سالها قبل از دنیا رفته، ولی روح فنا ناپذیرش حتی امروز فرمانروای قلبهای مردم است."

ماهتما گاندی (سیاستمدار و رهبر روحان هند ١٩٤٨ – ١٨٦٩)
"به عقیده من پیشرفت اسلام به دلیل استفاده پیروانش از شمشیر نیست، بلکه نتیجه فداکارى بی نظیر حسین (ع)، معصوم بزرگ می باشد. من از حسین (ع) یاد گرفتم چگونه پیروزی بدست بیاورم با وجود تحت تسلط بودن."

پندیت جواهرلال نهرو (اولین نخست وزیر هند (١٩٦٤ - ١٨٨٩)
"فداکاری امام حسین (ع) براى تمام گروها و مردم و اقشار یک نمونه ای از راه حقیقی است."

رابین دراناس تگور (برنده جایزه نوبل ادبیات ١٩١٣، ١٩٤١ - ١٨٦١)
"حفظ عدالت و حقیقت را، به جای استفاده از لشکر و اسلحه، با فدا کردن جانها میتوان بدست آورد هماننده امام حسین (ع)."

دکتر راجندرا پراساد (اولین رئیس جمهور هند، ١٩٦٣ - ١٨٨٤)
"فداکاری امام حسین (ع) محدود به یک کشور، یا ملت، نمیشود بلکه ارثیه جامعه بشریت می باشد."

سوامی شنکاراچریا (عالم هندی، ١٩٥٣ – ١٨٧١)
"این فداکاری حسین است که اسلام را زنده نگهداشته، و اگر نه کسی در این دنیا باقی نمی ماند، تا اسم اسلام را حفظ بکند."

خانم ساروجینی نایدو (شاعرهندی و رهبرسیاسی ١٩٤٩ – ١٨٧٩)
"من به مسلمانان تبریک میگویم که از میانشان (حسین) انسان بزرگ به دنیا امد، کسی که مورد رجوع همه جوامع می باشد."

والامقام محمد اقبال (سیاستمدار و فلسفه دان ١٩٣٨ – ١٨٧٧)
"امام حسین استبداد را برای همیشه تا قیامت ریشه کن کرد. او باغ خشک آزادی را با امواج خروشان خون خود آبیاری کرد، و حقیقتا ملت مسلمان به خواب رفته را بیدار کرد. اگر هدف امام حسین به دست آوردن فرمانروائی دنیوی بود، تمام مسافت را (از مدینه تا کربلا) طی نمیکرد. حسین آغشته شد در خون به خاطر حقیقت. بنابر این، هر آیینه، پایه و اساس لا اله الا الله می باشد"

خواجا مونودین چیستی (١٢٣٠ – ١١٤١)
"او سرش را داد ولی با یزید بیعت نکرد، حسین اساس لا اله الا الله است. حسین شاه است و شاه شاهان. حسین خودش اسلام است و سپر اسلام. هر چند سرش را (برای اسلام) داد ولی هرگز به یزید التماس نکرد. حقیقتا حسین بنیان گذار "لا اله الا الله" است."